ter inspiratie
Een dode blanke man vergeet het land van zijn geboorte
als hij zijn tocht naar de sterren begint.
Onze doden vergeten dit prachtige land nooit:
het is de moeder van de rode man.
U moet uw kinderen leren
dat de grond onder hun voeten
de as van onze grootvaders is,
leer ze eerbied voor de aarde,
vertel uw kinderen dat de aarde vervuld is
van de levens van onze voorouders:
dat de aarde onze moeder is.
Onze doden leven voort
in de stille wateren van de aarde.
Zij keren terug als de naderende voetstappen
van de komende lente.
Het is hun geest,
die als een rimpeling van de wind
over het water van de mensen loopt.
bron onbekend
Indiaans gedicht
De geest is nooit geboren
en zal nooit ophouden te bestaan;-)
nooit is hij er niet geweest.
Begin en einde-dromen zijn het:
zonder geboorte, dood, verandering
blijft de geest steeds voortbestaan.
De dood heeft hem niet aangeraakt,
hoe dood zijn huis ook lijkt.
Leven is eeuwig
en de liefde is onsterfelijk
en de dood is slechts een horizon
en een horizon is niets dan een grens
aan ons gezichtsvermogen.
Hans Andreus
Uit: Al ben ik een reiziger, 1959
Geen opmerkingen:
Een reactie posten