een taal van het hart

Het aarde leven is een leerschool met veel aspecten die onze horizon steeds weer verbreden.

De ontwikkelingscyclus van de mensheid waarin we ons bevinden is het verweven van kennis over de hogere werelden. 

In waarheid is dit de taal die wij ná de dood moeten spreken. Wie de blik enkel en alleen op de buitenwereld richt, kan geen inhoud van de hogere of geestelijke wereld verkrijgen. 

Je bezinnen is dan ook vooral je bezinnen op het innerlijk van je ziel en je daarbij met je aandacht richten op de vraag waar komen je intuïties, inspiratie en ideeën vandaan. Zou het kunnen zijn dat je in de nacht in een andere wereld vertoefd en in gesprek bent met dierbare gestorvenen. 

Leven met een vraag en die innerlijk meedragen brengt je op het pad van het antwoord. 

Door je vragen 'in een bedding' te kunnen neerleggen komen antwoorden als je er rijp voor bent. Soms in een droom of in een ontmoeting in de nacht die je mag onthouden of op een moment dat je er niet op bedacht was. 

                                          

Het 'broeden' op je vragen kan met vele soorten vragen die je kunt stellen, zoals levensvragen, die samenhangen met je biografie. Het kan lang duren voor je vragen duidelijk worden tot je opeens een licht opgaat. OH zit dat zo....Er komt licht in de situatie 

Er zijn ook vragen die boven je eigen biografie uitstijgen, vragen die met het wereldgebeuren te maken hebben. Je dierbare gestorvenen en de engelen (hiërarchie) willen graag met je samenwerken. Stel je vragen en oefen geduld en wacht....tot zíj naar ons toekomen.

Bij dit alles is het belangrijk dat je jeZelf kent; het Ken u Zelf is de enige richtsnoer om te bepalen uit welke bron onze vragen komen..... 

Bewustzijn ontwikkelen van ons onsterfelijke, ons eeuwige IK, dat bij het verlaten van de aarde weer terugkeert naar ons 'thuisland' is verbonden met kennis over hogere werelden. Wanneer we als een bewuste wilsdaad leven in elk moment dat zich aandient wordt de tijd relatiever, ruimer, wijder....je kunt 'ademen'. 

Zoals Novalis al sprak: Het zichtbare is de verhullende openbaring van het onzichtbare. 

 Of zoals in dit gedicht wat aangeeft wat we onze kinderen kunnen leren: 

Een dode blanke man vergeet het land van zijn geboorte
als hij zijn tocht naar de sterren begint.
Onze doden vergeten dit prachtige land nooit:
het is de moeder van de rode man.

U moet uw kinderen leren

dat de grond onder hun voeten

de as van onze grootvaders is,

leer ze eerbied voor de aarde,

vertel uw kinderen dat de aarde vervuld is

van de levens van onze voorouders:

dat de aarde onze moeder is.

Onze doden leven voort

in de stille wateren van de aarde.

Zij keren terug als de naderende voetstappen

van de komende lente.

Het is hun geest,

die als een rimpeling van de wind

over het water van de mensen loopt.

bron onbekend