17-12-2018

Arthurburcht en Graalburcht

De naam graal is pas in de hoge Middeleeuwen bekend geworden via literatuur en legende.De Europese wortels van de Graal legenden liggen bij de Kelten. De ridder in wording vindt de Graal pas, wanneer de éne vraag gesteld is....


Zowel in het Keltisch christendom als in het manicheïsme is het gedachtegoed van Jezus en Maria Magdalena, de evenknie van Jezus terug te vinden.Reïncarnatie en karma horen daarbij, waarin de liefde voor mens, dier en aarde centraal staat.

Wat is Graal....?

De naam Graal staat voor het mysteriegeheim verbonden met de wortels van de universele kern van het oerchristendom. In dit oeroude wereldbeeld werden de woorden van Jezus en Maria Magdalena eeuwenlang bewaard door de Kelten in Engeland en Ierland. Vandaar dat het Keltisch christendom, ook wel het Graalchristendom genoemd wordt.

De stichter van deze numeriek kleine gemeenschap is Jozef van Arimathea, een ingewijde uit de vriendenkring van Jezus, die net als Nicodemus en Maria Magdalena een grote rol spelen bij de kruisafneming en graflegging.

 Rembrandt


De vele legenden vertellen een eigen verhaal. In varianten van de legenden wordt Maria Magdalena voorgesteld met een kelk waarin het heilige bloed opgevangen wordt. We weten dat het bloed in ons lichaam de substantie is waarin het IK van de mens het meest rechtstreeks leeft. Het geheim van de Graal zou dan misschien wel het ik-middelpunt kunnen zijn van de nieuwe 'kosmos van de Liefde' in wording kunnen zijn. Kiemen daarvan liggen op de Schedelplaats, Golgotha. Het Kosmische IK en haar werkzaamheid in het hartenbloed is een heilig bloedgeheim dat altijd tot het essentie van het oerchristendom heeft behoord. Deze in het bloed en in het hart wortelende stroming (de latere martelaren b.v.) behoorde tot wat later de 'graalstroming' werd en trok van het Oosten naar het Westen. Spanje wordt meerdere malen genoemd in deze geschiedenis als gebied van de graalburcht. Ook de legenden over de bouw van de graalburcht wijzen naar Spanje; zeer waarschijnlijk werd hier 'bloedverwantschappen'  of 'het Graalgeslacht' mee bedoeld en niet zozeer een fysiek gebouw.

In het beeldverhaal van Parsifal van Crétien de Troyes en Wolfram von Eschenbach is het graalcentrum al niet meer in Spanje. Carnutum, het huidige Chartres in Frankrijk, wordt daarna beschouwd als de belangrijkste ontmoetingsplaats van de Druïden.




Van Josef van Arimathea wordt verteld dat hij het bloed dat bij de kruisafname uit de wonden stroomde, opving in een beker – de graalskelk genoemd. Het is deze graalskelk die hem voedt als hij zonder voedsel een tijdlang wordt opgesloten in een kerker. Uit veiligheidsoverwegingen bracht Josef van Arimathea de kelk met het bloed van Christus via Frankrijk naar Engeland. Daar verbonden hij en zijn gezelschap zich - in de omgeving van Glastonbury - met een initiatiegemeenschap die zich baseerde op de zeer oude vóórchristelijke, hybernische mysteriën. Daaruit ontstond het graalchristendom, een nieuwe stroom binnen het esoterische christendom.

Arthurburcht

Het graalchristendom komen we tegen in de legendes rond koning Arthur en zijn Tafelronde en ook in het verhaal van Parzival, de Arthur-ridder die graalkoning werd. Door zich te verbinden met het voorchristelijke wijsheidscentrum sloot Jozef van Arimathea aan bij de voor-christelijke mysteriën. Zo maakte hij een vernieuwing mogelijk van het oude mysteriewezen door de in de graalstroom werkende Christuskracht. De hoeders van de Graal bezaten oude, gnostische wijsheid over oude mysteriewijsheid. De zon in hun hart.

De sagen rond koning Arthur behoren tot de bekendste spirituele verhalen van de Kelten.



Ceridwen was een Keltische moedergodin. Zij bezat een ketel waarin zij de vloeistof bereidde die wedergeboorte of gedaanteverwisseling teweeg kon brengen. Een jonge knaap die één druppel van die vloeistof zou opdrinken, zou alle geheimen kennen en na een reeks gedaantewisselingen geboren worden als de grote Druïde en bard Taliesin, eerst nog leerling van Merlijn en later zelf Merlijn genoemd. De naam Taliesin betekent ‘stralend voorhoofd’. De ketel en de kelk zijn vrouwelijke symbolen en zij verbeelden het ontvangende principe; de lans en het zwaard zijn symbolen van mannelijke kracht.

Wolfram von Eschenbach:

“Wie de Graal eens wil ontvangen,
bedenk, er geldt daartoe één wet:
een innig, heilig, diep verlangen.”

Oude spirituele waarheden werden in die tijd via verhalen en liederen doorgegeven, vaak door een rondreizende bard die ingewijd is in de graden van de druïden.

Arthurburcht en Graalburcht

Twee stromingen, nl. de Graalstroming en de Arthurstroming, ontmoette elkaar in de Parcifal-epos, waarvan Wolfram von Eschenbach verhaalt. Het verhaal vermeldt dat Parcifals vader Gahmuret van heidense afkomst is, zijn stammoeder is zelfs een fee. Hij is verwant met Koning Arthur. Herzeloyde, Parcifals moeder is erfgename van twee Keltische rijken en stamt rechtstreeks uit het geslacht van de graal-koningen. Hun ontmoeting was lotsbepalend en was een afspiegeling van het eigenlijke samentreffen van beide stromingen in de geestelijke wereld en zijn daardoor op het hoogste en intiemste niveau voor de eerste keer één geworden. De schaduwen in de twaalfde eeuw leidde zo tot de school van Chartres als eerste vrucht van het samenvloeien - heeft hier een lichtstraal uit de late Iers-Keltische mysteriën de Gotische kunst bevrucht?

Het Keltische hoogkruis toont aspecten van de vermenging van oosters christendom en westerse Druïdewijsheid. Oftewel hier heeft de westerse zoroastrische graalstroming van koning Arthur zich vermengd met de sibillijnse sterrenwijsheid waardoor  Parcifal (Parcival betekent 'er midden doorheen') zich ontwikkelen ging van reine dwaas tot iemand die de onbevangenheid kent in de ongedeelde aandacht of tegenwoordigheid van geest.



Rudolf Steiner beschrijft dat op een heel bijzondere wijze de dionysisch werkende Christusimpuls in Parcifal een verchristelijkte sibillijnse sterrenwijsheid had laten ontstaan. De sibillen hebben in de voorchristelijke tijd een elementaire helderziendheid gebracht die aan het Ik-bewustzijn voorbijging.

In Parcifal is een verchristelijkte sterrenwijsheid opgestaan, Roland van Vliet meent dat het hier gaat om een intuïtief weten uit de verborgenheid van de ziel wat de karmische verhoudingen zijn die in de sterren geschreven staan.

Zou het kunnen zijn dat de innerlijke houding van Parcifal het mogelijk maakt oost en west, oftewel de boeddhistische- en zoroastrische impulsen met elkaar te verbinden?  Laten we eens kijken naar de stambomen in de twee geboorte verhalen en de weg terug proberen te ontrafelen.... 

Koningswijsheid en Herdersimpulsen

Uit de voordrachten van Steiner blijkt dat er werkelijk twee Jezuskinderen geweest zijn. In voordrachten spreekt Steiner er vele keren over, hetgeen Emil Bock aanzette tot het schrijven van het boek 'Tussen Bethlehem en de Jordaan' en waar inmiddels al veel onderzoek naar gedaan is, ook in de kunst blijkt dit bekend te zijn geweest bij o.a. Leonardo da Vinci, Rafaël, Rubens, Rembrandt en Bach om maar wat grote namen te noemen.



Alle literatuur leert dat je kunt spreken van het Lucas of Herderskind ( afstammend van Nathan en ook wel nathanische kind of ziel genoemd), die weliswaar in Bethlehem geboren is, maar verder rustig opgroeide in Nazareth en van het Mattheus of Koningskind (afstammend van Salomo en daarom ook Salomonische kind genoemd), die zijn eerste jaren doorbrengt in Egypte en pas later in Nazareth komt wonen. Het kind uit het evangelie van Mattheus heeft broers en zusters, in het Lucas evangelie wordt alleen Johannes de Doper als neef genoemd.

Het Nathaanse Jezuskind (Lucas ev.) gedenken wij in de kerstnacht, 24 december,   en met hem denken wij aan de herders en het engelenkoor midden in de winternacht waar Boeddha zijn zegen gaf.

Het Salomonische Jezuskind (Mattheus ev.) wordt geëerd door de Koningen (Magiers of Wijzen), op 6 januari. De epifanietijd, ook driekoningentijd genaamd, begint op 6 januari. Het woord epifanie vindt zijn oorsprong in het Griekse epiphaino = 'over-schijnen' of 'lichtverschijning uit den hoge' betekent. Geleid worden door een ster wil niets anders zeggen dan de ziel zelf als een ster zien. Men ziet de ziel als ster wanneer men haar als een lichtende aura kan zien...wat de magiërs daar zien stralen is niets anders dan de ziel van de Christus zelf.


Tussen kerstnacht en drie koningen (epifanie) liggen de 12/13 heilige nachten. Denk aan de ronde tafel, de twaalf ridders waarvan de 13e een belangrijke plek inneemt en zie ook het Rozetraam in Chartres waar de twaalven om die ene gecentreerd staan die hier Maria Magdalena blijkt te zijn met de fleur-de-lis en een kind op haar schoot....




Emil Bock en vele anderen beschrijven de herders en de wijzen en hoe je hen kunt leren opvatten als twee ziele houdingen die verbonden zijn met bepaalde mysteriën uit de voorchristelijke tijd.
De ene zielenhouding probeert via de weg van innerlijke verdieping de geestelijke wereld te ontmoeten, de andere zielenhouding richt zich juist op de buitenwereld en ontmoet de geestelijke wereld via het waarnemen van de natuur, van de elementen (vuur, water, lucht en aarde) en de kosmos (zon, maan en sterren).

De eerste hoedt, ontwikkelt zijn innerlijke vermogen om openbaringen te ontvangen en is wat betreft de levensbehoeften gericht op de aarde (de herders). De andere onderzoekt, neemt waar en kan ook in de aarde ingrijpen en ontwikkelt uit deze ervaringen wijsheid (de koningen).

imaginatie en inspiratie - in de voorchristelijke tijd waren deze twee mysterie-stromen gescheiden.

Hun oorsprong ligt in de tijd dat Atlantis ten onder ging (de zondvloed O.T. (bijbel) Gen. 6:5-9:7). Men situeert dit gebeuren ruim 10.000 jaar geleden. Er ontstonden om wat voor reden dan ook in een heel korte tijd enorme watercatastrofen (in wetenschappelijk onderzoek heeft men aanwijzingen gevonden en er zijn theorieën die veronderstellen dat het te maken heeft met verschuivingen van de aardkorst t.o.v. de noordpool, waardoor hele ijsmassa's in een warmer klimaat terecht kwamen en andere delen plotseling in geweldige koude).

Bewustzijn is aandacht

De herder is de weg via het gevoel, dat verbonden is met het hart, maar in de na-christelijke tijd moet dat niet meer alleen gericht zijn op het innerlijk van de mens, maar op de wereld om ons heen

De koning of magiër is de weg van het denken, deze wijsheidsweg gaan om de buitenwereld te leren kennen is tevens de opgedane wijsheid gebruiken om ons verleden en hoe wij geworden zijn  te doorlichten, met andere woorden het leren begrijpen wat de mens, human beïng,  is, wie of wat jezelf bent en hoe karma werkt.

Samenvattend kun je zeggen dat het hart als liefdeskracht moet werken in ons denken, voelen en willen. Maar wij moeten zelf de keuze maken werkelijk op weg te gaan. Wij hebben de vrijheid gekregen om zelf een besluit te nemen. Liefde laat zich niet afdwingen, ze kan alleen uit vrije wil geschonken worden. Liefde en vrijheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden in de ongedeelde aandacht als moderne houding van de Parcival-mens. De ongedeelde aandacht is het volledig innerlijke en uiterlijke gewaarzijn: 'tegenwoordigheid van geest' in de dialoog....

In de ongedeelde aandacht werkt de menselijk intelligentie. De intelligentie is het vermogen om te begrijpen en het vermogen om - zoals Steiner in zijn boek 'de filosofie van de vrijheid' zegt - morele intuïties te vinden die het handelen kunnen vernieuwen. Boeddha noemt dit 'het juiste inzicht'.

Als alchemistisch proces omvat dit
1 Calcinatio (aan de kook brengen)
2 Dissolutio ( in oplossing brengen)
3 Separatio ( het scheiden door verdamping)

Dit is de eigenlijke menselijke denkactiviteit die leidt tot vragen stellen en onderzoek doen.

….degene die de betekenis van een symbool doorgrondt
“opent zichzelf” niet alleen voor de objectieve wereld,
maar slaagt er eveneens in zich van zijn individuele
beperkingen te ontdoen en een universeel inzicht te
ontwikkelen…. Dankzij het symbool, wordt de
individuele ervaring “opgewekt”, en tot spiritueel
proces omgevormd.

Mircea Eliade



Literatuur

Emil Bock, Tussen Bethlehem en de Jordaan. uitg. Christofoor ISBN 90 6238 174x
S.O. Prokofieff, Der Jahreskreislauf als Einweihungsweg zum erleben der Christus-wesenheit. uitg. Verlag Freies Geistesleben ISBN 3-7725-0857-x
 het boekje Kersttijd en Driekoningen - Alice Woutersen
Wie zeggen de mensen dat Ik Ben?  Roland van Vliet
https://www.zonnejaar.nl

Geen opmerkingen: