08-02-2018

Leven in de boven- en onderwereld

Het verhaal van Demeter, Persephone en Hades is een van de beroemdste uit de Griekse mythologie en spreekt erg tot de verbeelding - is het verhaal eigenlijk nog actueel in deze tijd?



het verhaal of de mythe: Leven in de boven- en onderwereld:  Demeter, Persephone en Hades

Persephone (Kore) die in een weide aan het spelen was, zag plotseling een grote en wonderschone narcis. Op het moment dat ze zich voorover buigt om de bloem te plukken, scheurt de aarde open en komt Hades, de god van de onderwereld die ook wel Pluto wordt genoemd, in zijn gouden strijdwagen met gitzwarte paarden uit de aarde omhoog. Hij grijpt het meisje en verdwijnt onmiddellijk weer de diepte in. Persephone verzet zich hevig en roept haar vader om hulp, maar die reageert niet.

Demeter hoort de echo’s van Persephone’s noodkreten en snelt wel te hulp, maar het is al te laat. Persephone is in de onderwereld verdwenen. Wanhopig en verdrietig zwerft Demeter rond de aarde, op zoek naar haar dochter.

Het is uiteindelijk de alziende zonnegod Helios die Demeter vertelt dat Persephone bij Hades in het schimmenrijk vertoeft. De gevolgen van Demeters verdriet zijn groot, er heerst hongersnood omdat er niets meer groeien kan of geboren kan worden.

Dan ziet Zeus dat hij moet ingrijpen en stuurt zijn boodschapper Hermes naar de onderwereld om Persephone te halen. Hades moet haar laten gaan en biedt haar granaatappelpitten aan; helaas had ze deze niet moeten aannemen. Nu ze echter de granaatappelpitten gegeten heeft, kan ze weliswaar acht maanden van het jaar bij haar moeder zijn, maar moet ze in de resterende tijd toch terugkeren naar Hades in de onderwereld.

Demeter is dolblij door de hereniging met haar dochter. In contact met de andere goden van de Olympus, waren zij nu wel ‘anders’ geworden – ze was niet meer het lieftallige meisje dat gedachteloos en zonder zorgen bloemen had geplukt, ze was wijzer geworden. Ze kon zich vanaf nu inleven in de noden en het lijden van mensen en op hun beurt zocht de mensheid troost in de tegenwoordigheid van deze godin.


                               



Het kaf van het koren scheiden 

In oude tijden werden mythen, net als sprookjes, heel vaak gebruikt bij inwijdingsmysterieën. Inwijdingsmysterieën raken aan de archetypen, er zit altijd een betekenis achter.

In feite is de tegenwoordige zoektocht naar het Zelf ook een inwijdingsweg waardoor het onbewuste steeds meer bewust wordt. In het Oosten noemt men dat de ‘zelfrealisatie’; Jung noemt dat de
‘individuatieproces, maar je kunt het ook ‘zelfverwerkelijking’ noemen. Daarbij gaat het om 'worden wie je bent' - dit omvat ook het duister of donkere in je waar je eerder nog niet bij kon komen. Als je volgens de Ouden kwam tot die kennis, kwam je ook tot kennis van het AL waar je wezen een afspiegeling en onderdeel van is.  Dat was wat men leerde in de inwijdingsscholen van het Oude Egypte tot en met het grote Rome waarbij alle inwijdingswegen bestaan uit zeven stappen, treden of fasen.

De zeven stappen of knopen komen voort uit een heel oude metafoor die je in veel oude geschriften tegenkomt. De ziel passeert - zowel tijdens het leven als na de dood - zeven hemelen of krachtvelden waarvan de mens zich bewust moet worden om tot zelf-realisatie te kunnen komen.

Zelfkennis begint met het afpellen van je uiterlijke hoedanigheden. In de Isis mysteriën werd dit uitgebeeld doordat je als ingewijde rondliep in het duister waar je de eigenschappen van je demonen of monsters door leerde kennen. In latere mysteriën werd die inwijdingsweg gespeeld als de weg langs de planeten, zoals in het evangelie van Maria Magdalena beschreven wordt. Maria Magdalena wordt in de Nag Hammadi geschriften  ‘een vrouw die het Al kent’ genoemd, daarmee is ze dan ook werkelijk de apostola apostolorum, de apostel boven alle apostelen oftewel een wetende, een ziende. Daaruit kunnen we afleiden dat Maria Magdalena een volledig ingewijde was in de christelijke mysteriën.




de Elysische Velden 

Eleuseos betekent ‘de komst’, en het woord Eleusinisch verwijst dus naar een spirituele geboorte.De centrale figuur van het feest in Eleusis was de godin Demeter; haar naam is in onze tijd verbonden met een biologisch- dynamisch keurmerk. In het oude Griekenland waren de Eleusinische mysteriën het meest bekend. Als je op zoek gaat naar het verhaal van Demeter, verbonden met die Eleusinische mysterien, kun je veel verschillende versies vinden. Veel van wat zich voltrok op mysteriescholen, de naam zegt het al, bleef geheim, een mysterie. In de kunst (geschiedenis) wordt zij vaak afgebeeld met een korenaar of met de hoorn des overvloeds, de granaatappel.

Haar te beschouwen als een Moeder Aarde is niet geheel juist. Meter of mater betekent wel ‘moeder’  ‘De-‘ kan ‘aarde’ maar ook ‘gerst’ betekenen; in dat geval is De-meter ‘Moeder van het Koren’ – Onverbrekelijk met haar verbonden is haar dochter ,’Kore’, het Griekse woord voor meisje of dochter. De Moeder blijft het gehele jaar door op de aarde. De Dochter verrijst in de zaaitijd uit de aarde en keert na de oogst daarin terug. Deze godin in verschillende gedaanten is verantwoordelijk voor de wisseling van de seizoenen en de oercyclus dood-groei-leven.

De Vrouw als Godin, en de archetypische godinnen die bij het land en de natuur hoorden, werden gezien als opperste symbool van vruchtbaarheid en scheppingskracht. Demeter was de oergodin, de oermoeder of een Moedergodin en zette de traditie voort van enkele andere grote godinnen. Ceres is haar Romeinse naam.



In haar oeroude status van moedergodin was Demeter godin van de landbouw of akkerbouw. Zij leerde mensen ploegen, zaaien, maaien, schoven binden, dorsen, malen en brood bakken. Demeter verbeterde de landbouw en graanteelt en stond zo op het keerpunt van een wereld die overging van een jagers/verzamelaars-maatschappij naar een leven in de landbouw. Tijdgenoten waren niet op de hoogte van de rituelen die ingewijden ondergingen en de Eleusinische Mysteriën zijn ook nu nog een groot geheim.

Elk jaar werden ooit en tijdenlang de grote Eleusinische Mysteriën gevierd, hier onthulde de Godin in haar dubbele verschijningsvorm van Demeter en Persephone, de hoogste mystieke waarheden aan religieuze ingewijden. Die kracht en macht berust op het archetypische vrouwelijke, op de Grote Moeder in haar donkere zowel als haar lichte aspecten.

Zoals zoveel dingen in de natuur, planten, de jaargetijden, de maan etc. beweegt de Godin zich in haar cirkelbeweging door donker en licht, door dood en wederopstanding, evenzeer vertrouwend op de duisternis als op het licht. Ze leeft in het h*eden en weet het moment op zijn waarde te schatten. Ze houdt van het potentieel der dingen: de mogelijkheden in de groeiende plant, het groeiende kind, de groeiende hoop en dromen. Ze heeft vertrouwen in het leven, vertrouwen in verandering, vertrouwen in de liefde en houdt niets vast.

Ze heeft lief en laat los

De archetypische patronen die ons verbinden zijn eeuwig, bijvoorbeeld in de mythe van Persephone en Demeter, waarin Kore door Hades naar de onderwereld wordt gevoerd herkennen we de weg naar zelfkennis of de wedergeboorte van een wereld waarbij het ego een metamorfose ondergaat om meer samen te werken met de ziel, dat is de werkelijke bedoeling van Hades. Demeter is de vruchtbare bovenlaag van de aarde, maar Hades (Pluto) vertegenwoordigt de rijkdom onder het aardoppervlak. Persephone verbindt deze twee en is net als het licht het ene deel van het jaar uitbundig boven het aardoppervlak te zien en het andere deel verborgen in de aarde.

Deze mythe heeft alles te maken met de wisseling van de seizoenen en de processen in de natuur. Maar ook met het loslaten van een kind, van gehechtheden die je uitdagen je te verdiepen in de grote geheimen van leven en dood op de innerlijke scholingsweg die tegenwoordig wordt aangereikt door het Leven-Zelf.

Na de Middeleeuwen vinden we Moeder Aarde terug in de verhalen van Russische sprookjes als Baba Jaga of Vrouw Holle die samen met de wezens in de natuur de aarde verzorgt - Vrouw Holle rijdt als rijzige witte gestalte in haar wagen (dit sterrenbeeld noemen we nu Grote Beer) en behoedt en helpt mens, dier en plant. Volgens de verhalen woont ze onder de grond in een berg of heuvel en verschijnt ze in de gedaante van een oude vrouw. Deze twee verschijningsvormen zou je samen Moeder Aarde kunnen noemen. In het christendom gaat de verering van de aarde over in Maria die je niet los kunt zien van Sophia - de kosmische Geest van de Liefde.

Dit is de cyclus in de natuur: de zomer gaat over in herfst, de zaden van de herfst liggen in de grond gedurende de winter en offeren zich op voor nieuw leven in de lente......


 © Joke - fluisteralsjeblieft


Geen opmerkingen: