25-10-17

Verbinden en heelmaken

Heel speciaal is het, ons te realiseren hoe alles wat een begin heeft een einde kent, en alles wat een einde kent een begin heeft. Elisabeth Kübler-Ross was als pionier een van de grondleggers van de hospicebeweging en de latere palliatieve zorg.

Dood is niet dood,
het is een andere vorm van leven

Elisabeth Kübler-Ross leerde mij dat doodgaan in de eerste plaats over het leven gaat, en dat het ieders taak is om onvoorwaardelijk te leren liefhebben en vroegere onverwerkte ervaringen op te ruimen. Bij het verwerken van slecht nieuws (rouw) onderscheidt Kübler-Ross vijf fasen die ieder met een kernwoord worden aangeduid: ontkenning, woede, marchanderen, depressie en aanvaarding, zij lopen door elkaar, overstromen elkaar, duwen elkaar weg, tot op een dag aanvaarding groeien gaat. Verlies transformeert mensen. Na een verlies ben je nooit meer dezelfde als daarvoor......

                                     


Elisabeth Kübler-Ross werd geboren op 8 juli 1926 in Zürich, Zwitserland, als oudste van een meisjesdrieling. Al jong werd zij geconfronteerd met ziekte (ook van haarzelf) en dood.
Zij wilde arts worden maar kreeg daarvoor geen toestemming van haar vader. Toch zette zij door, ging werken in een laboratorium en deed toelatingsexamen. In 1951 kon zij, naast haar werk in een oogkliniek, met haar studie medicijnen beginnen.

Als 19-jarige ging zij, vlak na de oorlog, als lid van een vrijwilligersorganisatie voor vrede werken in verschillende landen. In Polen bezocht zij o.a. het concentratiekamp Majdanek en ontmoette daar een Joodse vrouw die haar hele familie in de gaskamers had verloren.

Deze vrouw was aan het werk in een Duits kinderziekenhuis voor oorlogsslachtoffers om een halt toe te roepen aan de haat en de wraak in de wereld. De ontmoeting met deze vrouw en de tekeningen van vlinders op de muren van de barakken hebben een onuitwisbare indruk op haar gemaakt. Tijdens haar studie ontmoette zij Manny Ross, een Amerikaan die ook in Zürich medicijnen studeerde. Met hem trouwde zij en zij gingen naar Amerika. Als we de biografie van Elisabeth Kübler-Ross lezen, zien we vanaf het begin haar enorme inzet voor en medeleven met mens en dier. Steeds weer gaf zij aan elk mens dezelfde aandacht en probeerde zij zich in de patiënt in te leven, zodat zij hem of haar zo goed mogelijk kon helpen. Door het verhuizen naar Amerika werd die intuïtieve manier van werken nog versterkt.

Omdat Elisabeth vanuit een eenvoudige plattelandspraktijk in Zwitserland ging werken in een modern medisch centrum in een grote Amerikaanse stad, zag zij hier het enorme verschil in het praktiseren van de geneeskunst. Ze kwam uit een omgeving waar de mensen de dood nog onder ogen zagen als een gewoon onderdeel van het leven. Daar bleven stervende patiënten en overleden personen gewoon thuis en de familie bleef bij hen in de buurt. Kinderen zagen de overledenen in hun eigen omgeving en zij groeiden op met de wetenschap dat de dood, zij het niet een welkom, maar toch een natuurlijk onderdeel van het leven was.

In New York ervoer Elisabeth de dood als een taboe. Men wilde de schijn ophouden dat sterven niet bestond. Haar zienswijze over de taak en manier van werken van een arts stond hier vaak lijnrecht tegenover en zo ontwikkelde ze steeds meer een eigen visie op leven, ziekte, sterven, spiritualiteit en het omgaan met de natuur en de aarde.





Sophia gidst van on-bewustzijn via bewustwording tot Bewust Zijn

Elisabeth was een dochter van Sophia of Bewust Zijn, woorden op een symposium uitgesproken door Annine van der Meer. Dat inzicht van Elizabeth dat dood en leven onderdelen van een groter geheel zijn, is nieuw voor onze westerse cultuur; maar in wezen is deze oeroud. Zo oud als Sophia; zo oud als Begin.

Sophia als Bewust Zijn in tijd en ruimte is universeel. Zij gaat ons allen aan. Zij verbindt ons allen. Haar naam in India luidt Shakti, in China Tao, haar joodse naam luidt Chokma, de Griekse vertaling hiervan is Sophia dat in het Nederlands Wijsheid geeft.

Maar het vrouwelijke doet nog iets: verbinden, integreren, zorgen voor coherentie en eenheid, het vrouwelijke houdt het overzicht over het grote geheel. Leven en sterven, lichaam en ziel, mannelijk en vrouwelijk, hemel en aarde worden door de moderne mens dikwijls als aparte 'werelden' beleefd. De stappen of inwijdingen naar Bewust Zijn heeft allereerst te maken met zuiveren. Leg alle bewuste en onbewuste overtuigingen af die je cocon steeds verder deed groeien en verharden. Ruim je unfinished business op. Keer je om. Keer je aandacht om en richt deze naar binnen. Op Bewust Zijn en gewaarworden van Bewust Zijn. 

Tot slot de laatste en hoogste aarde-initiatie. Je verblijft als was je dood drie dagen in een grot of tombe of onderaardse ruimte. Daar slaap je en word je wakker en sta je op om je als wedergeboren mens in vol Bewust Zijn te manifesteren. Nu weet je hoe je door de kracht van Geest de zware aarde-atomen in een hogere trilling kan brengen door middel van klank en kleur. Hoe je kunt genezen en wonderen verrichten. De Moeder heeft in jou haar kind van eenheid gebaard. 

Dood en leven zijn een. 

Er is ooit een tijd geweest dat mensen, mannen en vrouwen, dichter bij de Bron stonden. Zij wisten elke vorm van doodgaan is geboren worden in een andere wereld. En soms dat doodgaan geboren worden is in de lichtwereld, net als geboren worden een nieuwe stap aangeeft. 

Death is not the end of consciousness, but a transformation of consciousness. 

Men heeft een sterk contact met overleden voorouders. De onderwereld van de doden is nu nog mooi en goed. Het zijn de stammoeders en de vrouwen die over de dood heen met de overleden voorouders het contact verzorgen net zoals zij zorgen voor de begeleiding van jonge vrouwen wanneer zij zwanger worden van diezelfde voorouders. Want die incarneren opnieuw in de stam, clan of familie. In niet-westerse tradities wordt dit de 'Dreaming' of 'Droomtijd' genoemd,  een gevoelde eenheid met de natuur die in wederkerigheid daarmee zijn eigen scheppingsvoorouders erkent die hen bescherming biedt. Door middel van verhalen, dansen, liederen, rituelen en heilige voorwerpen vergaart een stamlid door zijn of haar leven heen steeds meer kennis. Zij sjamaniseren en leggen contact met de zielen van voorouders, zij trekken zich terug in zichzelf. 

Daarom is de vrouw zo belangrijk in oude culturen. Baren tot wedergeboorte is van oudsher een specialisme van vrouwen. Zij weten met geboorte, dood en wedergeboorte om te gaan.

Uit deze cultuurperiode in de menselijke geschiedenis wordt veel vrouwelijk kunst opgegraven die helaas met tal van gedateerde vooroordelen als heidense afgoderij of prehistorische porno afgeserveerd wordt. Maar die kunst is gemaakt in een tijd waarin men nog verbinding heeft met het totaal; die kunst is gemaakt vanuit een spiritueel bewustzijn. Vaak is die kunst androgyn of manvrouwelijk. In de 21e eeuw komt Sophia/Maria als moeder van alle volken terug. Als koningin van hemel en aarde. Als middelares; als transformerende en tot bewustzijn brengende kracht. Als de balans tussen de polariteiten licht en duisternis. Zij kent de duisternis.

In patriarchale tijden vergeten mensen dat ze ooit vlinder waren en beseffen niet dat zij nu rups en pop zijn om uiteindelijk weer die vlinder te worden: maar nu in uitgekristalliseerd en individueel bewustzijn. 

                               


De teruggevonden Nag Hammadi-teksten vertellen over Sophia in haar drievoudigheid. Er is een hoge Moeder in de hemel die hier Sophia wordt genoemd, er is een afgedaalde of lage Sophia die duisternis baart en dan is er nog een derde Sophia. Die derde Sophia legt de verbinding tussen licht en duisternis. Zij daalt af en verbindt. Ze doet precies als Elisabeth Kübler-Ross toen deze sprak: jij bent niet OK, ik ben niet OK. Maar dat is OK. 

Elisabeth keek angst en afgescheidenheid in de ogen. Zij was niet bang. Hiermee respecteert zij het afgesneden zijn van het totaal en de angst die daaruit voortvloeit. Laat de pijn zijn. Deze erkenning is van fundament belang. Zij luistert in aandacht en liefde en ziet de ander door de ogen van haar hoger Zelf. Ze ziet in die ander het Hoger Zelf van de ander. Nu vergeeft de ander; komt uit de slachtofferrol en zoekt de verbinding. En het wonder geschiedt. De pijn lost op en wordt transparant. Nu de duisternis omarmt wordt door licht en liefde kan het proces van transformatie en doorgeven van licht verder gaan. De aarde en de mens als brug tussen duister en licht: een brug waar geven en nemen samenkomen in volmaakte balans is en samen een worden.

Iedere persoon die met mensen werkt zou de symbolische taal moeten leren verstaan om zo directer te kunnen reageren op wat een ander nodig heeft.....
Elisabeth Kübler-Ross
8 juli 1926 – 24 augustus 2004

In 2015 werd Stichting EKR opgeheven en het saldo overgemaakt naar  het Landelijk Expertisecentrum Sterven (LeSt). Hoewel LeSt een volledig nieuw initiatief is, wil ook LeSt het leven van mensen verbeteren met kennis van en wijsheid over het universele proces van sterven en ziet een samenleving voor zich die aanvaart dat sterven onderdeel is van het leven, aldus de voorzitter Ineke Koedam. Ineke schoolt werkers in de terminale zorg, en spreekt en schrijft over sterven, het stervensproces en orgaandonatie. 


© Joke - fluisteralsjeblieft




Geen opmerkingen: