15-03-2017

De mythe van Marduk-Michaël

An, de Hemel en Ki, de Aarde, waren oorspronkelijk samen, maar eerst werd de Hemel naar boven getrokken en toen werd de Aarde naar beneden getrokken volgens Sumerische legenden. De Babylonische versie verteld dat de eerste helft het hemelgewelf  werd, de met sterren bezaaide hemel en de tweede werd de aarde.



Het  'gedicht van de schepping' in Babylonische legenden (Gilgamesj-epos) over de schepping van de wereld kreeg de titel van de openingswoorden:  'enuma elish...' Aan het begin van de 19de  eeuw werd een aantal verspreide fragmenten gevonden waaruit het gehele gedicht kon worden gereconstrueerd. Deze fragmenten zijn gedateerd tussen de negende en de tweede eeuw v. Chr., maar alles wijst erop dat de originele compositie van de enuma elish gaat terug tot het 2e millennium v. Chr. ter vervanging van de Sumerische versie van het begin der tijden.

In de prachtige oer-oude beelden uit Babylonië kunnen we lezen hoe Marduk-Michaël, de lichtgod, met lichtkracht en ordening de wereld van het duister, de chaos, Tiamat, heeft verslagen en de mensheid een stap verder op haar ontwikkelingsweg heeft geholpen naar meer ordening (kosmos)

In de Babylonisch, Chaldeïsch, Egyptische Cultuurperiode (van 2907-747 v.Chr.) begint de mens zelf persoonlijk waar te nemen, is dus niet meer geheel ingebed in de groepswaarneming. Hij begint zijn eigen waarnemingsziel te ontwikkelen. Hierdoor begint de wereld voor de mens enigszins chaotisch te worden. In de Babylonische legende van Marduk wordt verteld hoe Marduk/Michaël de mens helpt orde te scheppen in deze chaos.
                                               
Het is de nieuwe hemelgod, de zonneheld Marduk, die ten strijde trekt tegen Tiamat. Zijn wapen is de bliksem, waarmee hij zijn lichaam vult, zodat hij eruitziet als een verterend vuur. Hij werpt een net over Tiamat heen, waardoor zij gevangen zit. Voordien was het net een symbool van het weefsel van creatie, gemaakt door de Moedergodin. Dit net is een symbool van de geordende wereld: het is ordelijk geweven stof. Met deze ordening zal Marduk later Tiamat (=chaos) vangen.
Marduk eigent zich dit symbool toe, roept de vier of de zeven winden aan om hem te gehoorzamen en snijdt vervolgens Tiamat in stukken. De ene helft van haar levenloze lichaam plaatst hij omhoog - dat wordt de hemel - de andere helft wordt de aarde.  Zo ontstonden boven en beneden.

                             
                                                   Tiamat en Mardoek


Mardoek, de hoofdgodheid van Babylon, met draak

In mysteriescholen werd geheimen onderwezen, daar sprak men heel anders over de wereld en haar wezen. In het oude Chaldea bijvoorbeeld werd het volgende onderwezen in een tijd dus dat de slaap niet zo bewusteloos was en het waken niet zo helder bewust was. De slaap is pas bewusteloos geworden in de loop van de evolutie, daar staat tegenover dat het wakkere bewustzijn duizenden jaren geleden nog niet zo doorzond, niet zo doorlicht was als tegenwoordig. Rudolf Steiner vertelt in zijn voordrachten regelmatig over De oude mysterie- en inwijdingsscholen en de betekenis voor deze tijd.

Zo werd volgens hem, in de Chaldeeuwse Mysteriën onderwezen dat wanneer de mens slapend in Tiamat weeft, de mens meer in de waarheid, in de werkelijkheid is dan wanneer hij wakend temidden van de mineralen, planten en dieren leeft.

Tiamat is oorspronkelijker, is meer met de menselijke wereld verbonden dan Apsoe. Apsoe was de wereld van het waken.

Leerlingen van mysteriescholen werd onderwezen dat er in de loop van de tijd veranderingen zijn opgetreden in Tiamat, uit het weefsel van Tiamat ontstonden demonische gestalten, de mens vijandig gezind. Al die demonen of nachtgestalten samen vormden een machtige draak, gebaard door Taimat, de nacht. Deze (sterren) beelden op paarden lijkende gestalten met mensenhoofden, op leeuwen lijkende gestalten met engelen hoofden etc. ontstonden uit het weefsel van Tiamat.

Toen echter stuurde Sofia, de overal heersende wijsheid de mens haar zoon. Die zoon die men met de naam 'Mardoek' aanduidde en die wij in een iets latere terminologie gewoonlijk Michaël noemen, de vanuit de hiërarchie van de Archangeloi heersende Michaël. Mardoek is dus zoon van Ea (Sophia) van de wijsheid: Mardoek-Michaël. En inmiddels weer Tijdgeest, nl. als Aartsengel Michaël.




                                                   Mardoek/Marduk/Michaël en de draak


Van Mardoek is bekend dat hij macht bezat om de stormwind die door de wereld raast te beheersen.

In de mysteriën werd onderwezen dat deze grote zoon van Ea, de wijsheid, Tiamat heeft bedwongen en uit één deel van Tiamat het 'boven' of de hemelen gevormd heeft en uit een ander deel van Tiamat het beneden, de aarde gevormd heeft. Ea is klanknaam voor Sophia.

Nu Michaël weer begonnen is als leidende Oerkracht (vanaf 1879) en de mensheid de moed opbrengen mag zich zijn geschenken eigen te maken zal zij toegerust worden met zonnegedachten, in plaats van met louter maanachtige gedachten. Het denken waarin hoofd en hart verenigd zijn, het scheppende Michaëlische denken, legt de kiem voor het schouwen en daarmee voor het Damascus-ontwaken van de menselijke ziel.


© Joke - fluisteralsjeblieft


Geen opmerkingen: