30-01-2017

de Lady van Glastonbury en Iona

Voor de Kelten was de natuur nog een onlosmakelijk onderdeel van de religie en godinnen namen een even belangrijke plaats in als goden. Maria Magdalena werd ook geassocieerd met de Keltische moedergodinnen.....



In de Keltische mythologie wordt even eens gesproken over een Graal, zij het in een andere dan de bekende vorm. Hier was het een ketel of cauldron die dient als inwijdingsattribuut. De ketel en de kelk zijn vrouwelijke symbolen en zij verbeelden het ontvangende principe; de lans en het zwaard zijn symbolen van mannelijke kracht.

                                                        chalise well - bron


In de Keltische cultuur was er geen onderscheid in waardering voor mannen en vrouwen. Lange tijd hebben er dan ook zogeheten dubbelkloosters bestaan, die bovendien even geschikt door een man als door een vrouw konden worden geleid. Onder de monniken waren allerlei handwerkslieden; zij deden werk buitenshuis, terwijl de vrouwen de ambachtelijke werken binnen voor hun rekening namen. Zo voorzagen de kloosters geheel in hun eigen onderhoud. Het klooster op Iona is hier een mooi voorbeeld van.

Isle of Iona is beroemd om haar geschiedenis op het gebied van Keltisch Christendom. Iona had in de grijze oudheid de oude heilige naam Hy, Eo of slechts I, wat werd uitgebreid tot Inis-nar-Druineah wat 'de plaats van de druïden' betekende. De leer van de druïden leek op die van volkeren uit India, Perzië en Egypte. Carnutum, het huidige Chartres in Frankrijk, wordt beschouwd als de belangrijkste ontmoetingsplaats van de Druïden. In het omringende woud bevond zich een onderaardse grot waar het beeld van de Virgo Paritura (de maagd die zal baren) werd bewaard. Daar wachtten de Druïden op de geboorte van hem, die in de afgrond zou afdalen en deze zou overwinnen. In Bretagne, Ierland, Wales en Schotland zijn nog vele sporen van deze religieuze cultuur en megaliten aanwezig.




De Kelten vierden de moedergodin Brigid

Hier en daar wordt Bridget beschouwd als de eerste vrouwelijke priester. Haar middeleeuwse biograaf Cogitosus, maakte een gekerstende versie van de oeroude Keltische godin Brigantia (of Brighde). Allerlei verhalen die over die oergodin worden verteld, komen in Bridgets leven terug. Ze wordt afgebeeld als abdis (met staf), vaak met een koe (verwijzing naar lukaskind) soms met een paard aan haar voeten of met ganzen en eenden, want die zouden haar in haar eenzaamheid gezelschap hebben gehouden. Ook zie je haar soms met een vurige vlam boven haar hoofd naast een schuur, omdat deze zich eens door haar gebed met oogst zou hebben gevuld. Haar worden wonderen toegedicht, vandaar dat zij ook wordt afgebeeld met een brandende kaars, waarvan de was afdruppelt op haar arm. Bridget is een Moedergodin waar het (keltische) Imbolc feest veel mee in verband wordt gebracht.  Imbolc betekent in of om de buik. Om de buik lijkt de meest logische vertaling, omdat men vroeger driemaal ritueel om de akker heen ploegde. De akker werd gezien als de moedergodin zelf.

De Kelten hadden een sterke verbinding met de aarde, en hun meditaties en inwijdingen vonden plaats in het duister van ondergrondse grotten. In een van deze ruimten, waarschijnlijk in Knowth (de grootste van de drie) hebben zij de dood en opstanding van Christus door de aarde heen kunnen waarnemen, doordat zij zagen dat de binnenaarde door de opstanding geheel en al veranderde.

Avalon, in de buurt van Glastonbury, had een directe meditatieve verbinding met deze plek, en de mensen leerden hier door de elementen en de deze dragende wezens heen, zich af te stemmen opdat hun toen nog jonge ik werd gesterkt leidende tot onze vorm van esoterisch Christendom.

Jezus en Maria Magdalena, glas-in-loodraam, Stephen Adam (1847-1910), Kilmore Church, Dervaig, the Isle of Mull, Schotland.

                                   

                                 De manier waarop Jezus en Maria Magdalena hun handen vasthouden 
                                               duidt op een Keltisch trouwritueel 

The ‘Lady’s Chapel’ het huidige Glastonbury in Engeland toont de wortels van het allereerste christendom, dat van Jezus en Maria Magdalena. Recent onderzoek wijst uit dat deze eerste ‘kerk’ oorspronkelijk aan Maria Magdalena gewijd was en niet aan de moeder Maria. Het gaat hier immers om een ander christendom dan dat van de rooms-katholieke kerk, wat exoterisch is. The Lade's Chapel op ‘the Isle of Glas’, het huidige Glastonbury in Engeland, was in die tijd een centrum der Keltische Druïden. Uit deze eerste christelijke gemeenschap ontstond het Keltisch christendom. Volgens de overleveringen  zou Jozef van Arimathea zijn staf in de aarde plantte bij Glastonbury en dat die staf ging bloeien, duidt op deze gebeurtenis.




Van Josef van Arimathea wordt verteld dat hij het bloed dat bij de kruisafname uit de wonden stroomde, opving in een beker – de graalskelk genoemd. Het is deze graalskelk die hem voedt als hij zonder voedsel een tijdlang wordt opgesloten in een kerker. Uit veiligheidsoverwegingen bracht Josef van Arimathea de kelk met het bloed van Christus via Frankrijk naar Engeland. Daar verbonden hij en zijn gezelschap, waaronder ook Maria Magdalena zich - in de omgeving van Glastonbury - met een initiatiegemeenschap die zich baseerde op de zeer oude vóórchristelijke, hybernische mysteriën. Daaruit ontstond het graal christendom, een nieuwe stroom binnen het esoterische christendom. Het graal christendom komen we tegen in de legendes rond koning Arthur en zijn Tafelronde en ook in het verhaal van Parzival, de Arthur-ridder die graalkoning werd. Door zich te verbinden met het voorchristelijke wijsheidscentrum sloot Jozef van Arimathea aan bij de voor-christelijke mysteriën.

Nicolaas de Jong beschrijft hoe de Keltische mysterieplaatsen door de Romeinen en later
door de Germanen waren verwoest bij de Kelten leidde tot een diepere verbinding met de aarde. Dit mede aangezien de Keltische volksziel zich heeft geofferd voor dit wat later esoterische Christendom genoemd werd (op dezelfde wijze als waarbij de Griekse volksziel zich offerde voor de Christelijke kerk, en de Romeinse voor de vorming van burgerrechten, waardoor het menselijke ik zich tussen de anderen kan voegen en ontwikkelen)

           


Uit de verbinding van de oostelijke Graalstroming en de Graaltraditie van de druïdische Kelten ontstond het Keltische christendom en de Tafelronde van Koning Arthur. Merlijn was de grote ingewijde in de mysteriën van de Druïden en Arthur Ridder van de Ronde Tafel. Judith van Halle schrijft dat het graalchristendom wat uit deze ontwikkeling voortkwam, werkte tot het einde van de vierde eeuw in het 'johanneïsche christendom' en als karmisch gemetamorfoseerde stroom in de orde van de tempeliers weer naar bovenkwam. In hun inwijdingsrituelen licht de impuls van de heilige graal op een nieuwe manier weer op.
                         
Keltische Kunst

De Keltische knoop is een van de bekendste motieven in Keltische kunst. Deze knoop is overal te vinden waar de Kelten zijn geweest. Het continue kruisen en samenkomen van de lijnen suggereert eeuwigheid en verbondenheid en de knopen zijn mogelijk gemaakt als afweer tegen slechte geesten of als uitdrukking van liefde.

In de oude, stille symbolentaal van de Keltische Kunst komen we het symbool van de drievoudige spiraal zowel tegen als vorm voor de eeuwigdurende cycli van geboorte, dood en wedergeboorte, als ook voor de drie-eenheid van lichaam, geest en spirit of Vader, Moeder en Kind.

Omdat deze drievoudige spiraal (symbool triple goddess)  ook aanwezig is op de drempelsteen van de megalithische tempel in Newgrange in Ierland, wordt vermoed dat de drievoudige spiraal bovendien de overgang symboliseert van de ene dimensie naar de andere en op die manier dus gebruikt is als symbool voor de inter-dimensionale poort.       

Marten Toonder (schrijver en tekenaar van Olivier B. Bommel en Tom Poes) vergeleek onze westerse manier van denken wel eens met wat hij noemde de ‘Keltische manier van denken’. Het westerse rationele denken speelt zich af binnen een vierkant, het ‘keltische denken’ beweegt zich in spiralen. Een waarneming vanuit een vierkant denkraam is een waarneming vanuit één gezichtspunt. Het vierkant is een symbool voor de materie, het starre denken dat uitgaat van een vaststaande waarheid. Voor de Keltische manier van denken moeten we in beweging komen en de rechte lijnen, de rechtlijnigheid, omvormen tot spiraalvormige, beweeglijke lijnen. Het denken wordt dan meer beleefd als een standpunt dat je inneemt vanuit datgene wat je waarneemt. Je beseft dat het jouw waarheid is en dat die waarheid altijd in beweging is.                     


© Joke - fluisteralsjeblieft






Geen opmerkingen: