05-04-16

Artemis, vrouwe van Efeze

Artemis wordt vaak gezien als de tweelingzus van de god Apollo. Heel bijzonder is dat Artemis één van de zeven wereldwonderen op haar naam heeft staan. De tempel van Artemis in Efese (Turkije) was de grootste tempel in de Oudheid.


Moeder Maria, zo leert de overlevering, ging samen met Johannes-Lazarus na de kruisiging naar Efeze in West-Turkije. Maria te Efeze, is de koninklijke Maria, na de eenwording. Wat haar bindt aan Artemis is dat zij beiden eeuwige Maagd genoemd worden en in verband gebracht worden met geboorten.

Efeze was een internationale handelsmetropool, een belangrijke schakel tussen oost en west en ook een religieuze smeltkroes. Cybele, de Anatolische moedergodin, werd er vereerd. Later, tijdens de Griekse kolonisatie, versmolt zij met Artemis, beschermgodin van de jacht, de vruchtbaarheid én de kuisheid. Die laatste wonderlijke combinatie gaf Artemis weer door aan Maria, die hier in de eerste eeuwen na Christus ongekend populair was. Efeze is dus al duizenden jaren een brandpunt van vruchtbaarheidsverheerlijking. In 282 was Efeze de eerste Romeinse stad die officieel christelijk werd. Nog diezelfde eeuw werd het christendom de enig toegestane godsdienst. ‘Heidense’ gebouwen moesten er nu aan geloven; ook de Artemis Tempel werd vernield en er volgden vele concilies.....

Artemis als vruchtbaarheidsgodin kent vele namen Ashtoreth, Asherah, Astarte, Attoret, Anath of eenvoudigweg Elat of Baälat wat godin betekent. Artemis was zelfs al bekend bij de Etrusken. Daar heette zij Artumes. Astarte was in bijbelse tijd al de minder belangrijke vrouw van Baäl geworden. Deze Godin van Kanaän vinden we toch terug in inscripties en astarte plakettes als Hemelse Heerseres, Meesteres van het Koningschap, Moeder van alle godheden.

Wie was Astarte en waar staat zij symbool voor?
                           
Haar belangrijkste heiligdom staat in Efeze en wordt beschouwd als één van de zeven oude wereldwonderen. In deze tempel probeerde Paulus na de verrijzenis van Jezus het Christelijke geloof te verkondigen, wat in die tijd een rel veroorzaakte. De tempel in Efeze was zó bijzonder dat zij met recht een plaats verdiend heeft tussen de 7 wereldwonderen. Het monument, met 127 marmeren zuilen van 18 meter hoog, was bijna 122 meter lang en circa 55 meter breed. Het had een oppervlakte van bijna. 8000 vierkante meter. Er wordt beweerd dat in de oude tijden de Amazonen de stichtsters van Efeze waren geweest. Op de beelden van de friezen rond de tempel waren inderdaad reliëfs met onder anderen Amazonen (krijgsvrouwen en stichters van de stad Efeze) aangebracht. Koningen, keizers, handelaars, militairen, jonggehuwden, gelovigen van verschillende moedergodincultussen, allen richtten ze zich tot het orakel  in de tempel om antwoord op hun vragen en gebeden.

De tempel stond in Efeze, bij de huidige stad Selçuk, ongeveer 50 kilometer ten zuiden van Izmir ( Smyrna) in Turkije. Efeze, in Klein-Azïe is de plaats waar in de oudheid Artemis vereenzelvigd werd met de vruchtbaarheidsgodin die onder verschillende namen overal in het Oosten vereerd werd, zoals al vermeld. Zij werd in verband gebracht met Baäl, maar bij nauwkeurige waarneming blijken het ritueel en de vorm van de religieuze praktijken die van de oude godinnenreligie te zijn.De cultus zou teruggaan op de originele moedergodincultus van Kanaän waarvan archeologische beeldjes zijn gevonden daterend uit ca. 7000 v.C. Artemis was ook al bekend bij de Etrusken. Daar heette zij Artumes.
                 

De Vrouwe van Efeze werd beschouwd als de oerbron der dingen zelf.
De Halikarnar Balikcisi zegt over haar:
“Zij is het die de grond opdraagt bloemen en vruchten te dragen.
  Zij is het die de elementen regelt, 
  de scepter zwaait over lucht, aarde, wateren en het leven der dieren beheerst.
  Zij is het die de wilde creaturen temt en getemde creaturen beschermt
  Zij is de Bron van het Al.”

De oorsprong van deze Artemisverering, is volgens verschillende huidige archeologen ook de oorsprong  geweest van de Mariaverering die net als die van Artemis in Efeze is begonnen…..Het Griekse woord μαια (maia) betekende oorspronkelijk 'moeder' en later 'vroedvrouw' (μαιεια-maieia).
Oorspronkelijk was het moederlijke aspect een attribuut dat aan de Heilige Geest was toegekend.

Artemis is de bekendste godin in het Nieuwe Testament waar zij Artemis der Efeziërs.(Hand. 19:24) genoemd wordt.  De stad Efeze droeg de trotse titel van  nokoros “tempelbewaarster” In deze tempel stond een beeld van Artemis. Dit beeld was een vrouwenbovenlijf met talrijke borsten — beeld van grote vruchtbaarheid — op een vierkant voetstuk. Volgens de legende was haar beeld uit de hemel gevallen.....Zij was Koningin van de Hemel, analoog aan de menselijke matriarch, vrij in haar liefde, de vruchtbare moeder van de stam en de leider daarvan in vrede en oorlog.


                                           

                                           

Artemis van Efeze is de naam van een moederlijke natuurgodin, die de Grieken overnamen en haar een plaats toekende in hun godenwereld.(het is interessant dat het Hebreeuwse woord zonah soms als prostituée en soms als profetes wordt geschreven en vertaald en soms ook verward wordt met 'asherah' de (levens) boom uit het paradijsverhaal.

De asherah of asherim, zo leert de Bijbel, werden naast het altaar in de heiligdommen van de Godin geplant, de zuilen of palen zoals de geschiedschrijving ervan gemaakt heeft.In het Oude Kanaän was Asherah de benaming voor de levensboom of evolutiestamboom die deze godin personifieerde.

Artemis, bekend als de godin van de jacht en de vruchtbaarheid was bekend in het mysteriecentrum van het oude Efese. Aan de voorkant is haar lichaam bezet met een grote hoeveelheid borsten. Daarmee werd de in overvloed schenkende en voedende kracht van de natuur uitgedrukt zoals in oertijden van de mensheid bestond. De associatie van de godin met deze plant is waarschijnlijk gerelateerd aan de identificatie van Sekmet met het moeras-planten van de Egyptische Delta en van Hathor en Isis met de lotus en andere waterplanten. Natuurkrachten en wetmatigheden werden als werkende principes gepersonifieerd in goden, verantwoordelijk voor het ontstaan en vergaan der dingen.


                                 

De melkachtige substantie is zeer voedzaam en rijk aan voedingsstoffen, b.v. van paardenbloemen en de melkdistel, maar ook in de moedermelk van vrouwelijke mensen en dieren die hun pasgeborenen het voedsel geven dat ze nodig hebben. Het embryonale bestaan is een oerstadium van het leven: het wordende wezen betrekt zijn bouw- en voedingsstoffen uit de 'binnen' kosmos van de baarmoeder. De zuigeling drinkt melk, het embryo 'zuigt' het voor hem vitale sap op uit de waterige substantie die hem in de uterus omringt. De substantie waaruit melk wordt gevormd, het bloed, is trouwens zelf een aanwijzing dat er omgevingsfactoren in het geding zijn. Uit het bloed worden de voedingsstoffen voor het lichaam betrokken. Talrijke kruiden, zelfs hele plantenfamilies - zoals de papaver- en wolfsmelkfamilie, de moerbeifamilie met o.a. de vijgen en moerbeien, de maagdenpalmfamilie, de zijdeplantfamilie, de klokjesfamilie en een subgroep van de composieten, de paardebloemachtigen (Lactuceae), waar ook de wilde cichorei toe behoort - bevatten melksap. Ook latex, een natuurproduct dat wordt verkregen uit de tropische rubberboomsoorten in Zuid Amerika en Azië, bevat melksap, ook wel ’rubber’ genoemd.

Artemis (Grieks: Άρτεμις) is een godin mede bekend uit de Griekse mythologie. Zij behoorde daar tot de twaalf goden van het Griekse Pantheon en is daar een dochter van de oppergod Zeus en Leto en tweelingzuster van Apollon. De Latijnse naam van Artemis is Diana. Artemis wordt ook wel "de jagende maagd" genoemd. 


Vruchtbaarheidsrituelen
Tot diep in de 20e eeuw vinden in mei en juni vruchtbaarheidsrituelen plaats rond grote stenen. De dauw- of maanmelk zou genezing en vruchtbaarheid brengen. De bedauwde stenen worden door de vrouwen bezocht om zwanger te worden, naakt of half ontbloot wrijven ze hun buik tegen een menhir, een schaalsteen of in de crypte van een kerk tegen een stenen zuil. Het bekken van de schaalsteen neemt de dauw of maanmelk op en bevordert de vruchtbaarheid.

                                       
                         

Rond 21 juni en soms ook bij volle maan drinken witte vrouwen van het water of dauw, de stenen worden omarmt en gekust - vanuit het besef dat in de kinderen de voorouders terugkeren. Een besef van wedergeboorte met veel rituelen rond reïncarnatie. Deze gebruiken zijn verbonden met de 'witte dames' door Annine van der Meer 'Hada's' genoemd. De 'kleine luitjes' de 'geesten en de wilde mensen' - een vergeten oerbevolking van verre voorouders die onder de voet werden gelopen.

Hada's leven in het bos, bij bronnen en vooral in ontoegankelijke grotten en zijn nauw verbonden met volle maan, met melk, witte voeding als meel en met wit marmer. Ze dragen witte kleding...deze mensjes uit de Andere Wereld nemen energie waar en leven nog voort in volksverhalen. Sprookjesfiguren als dwergen en feeën herinneren ons aan datgene wat we ooit 'geweten' hebben.


© Joke - fluisteralsjeblieft

Geen opmerkingen: