05-03-2015

Venus ontsluierd

Venus is de klassieke naam voor de Griekse godin van de liefde, Aphrodite. In de kunstgeschiedenis gebruikt men vaak de Latijnse naam Venus voor de Griekse Aphrodite.
Aphrodite betekent: uit het schuim geboren, maar van een zelfbewuste Aphrodite blijft weinig over naarmate vaderlandse eeuwen verstrijken. Inmiddels spreken archeologie en kunstgeschiedenis  van Venuskunst, bedoeld wordt voor-christelijke vrouwelijke kunst die samenkomt in Maria daar waar zij met haar ene hand haar borst bedekt en voor de andere borst haar kind draagt. Annine schrijft verder....


                                                               Maria met kind, fresco uit 1110



Het vrouwbeeld in 35.000 jaar venuskunst
Annine van der Meer

De Griekse dichter Homerus heeft onze westerse cultuur met een eenzijdig beeld van Venus
opgezadeld dat tot op de dag van vandaag voortleeft in kunst, cultuur en bewustzijn. Wat
schrijft Homerus over de godin Venus, die in het Grieks Aphrodite genoemd wordt?

Wanneer de Griekse godin Hera haar wettige echtgenoot Zeus wil verleiden, maakt zij
zich mooi en doet onder andere een heupgordel met een honderdtal kwasten om. Dan
roept zij de godin van de liefde Aphrodite te hulp en vraagt om een extra gordel.

                                                                 



Aphrodite leent Hera haar geborduurde gordel (kestos imas), waarin “alle verleidingen zoals liefdesgenot en begeerte en
zinnenverlokkend minnegekoos zijn verborgen” (Hom. Il. 14:214-217). Hierna merkt
Aphrodite fijntjes op dat Hera niet onverrichter zake naar huis zal keren en bij Zeus net
als al die anderen eindelijk wel succes zal hebben (Il. 14.220-21). Zij krijgt meer dan
gelijk, het succes is inderdaad overweldigend.

Zodra Zeus Hera ziet aankomen, valt hij als een blok voor haar. Hij somt al zijn slippertjes
in een keer op om er in een adem aan toe te voegen dat hij nog niemand zo heeft
begeerd als Hera: “Kom in mijn armen en laat ons samen de liefde genieten. Want voor
geen enkele vrouw of godin is het hart in mijn borst ooit zo overstroomd van begeerte en
door liefde bevangen” (Il. 14.313-316).

Wat een buikgordel al niet vermag! Het beeld van de naakte Venus die zich naakt of half aangekleed
met haar handen en haren probeert te bedekken, wordt vanaf het hellenisme in de vierde eeuw voor
Chr. en later vanaf de renaissance het standaardbeeld. Wie kent niet het schilderij van Botticelli uit
1484-1486 waarop Venus met haar rode haren in haar venusschelp -later Jacobsschelp- op Cyprus
aankomt. Een meisje reikt de broodnodige klederen aan. Hier wordt in beeld gebracht hoe Venus zich
sluiert. 
                                                           

Eerst loopt zij op Cyprus een hele tijd naakt, naar goed oud-oosters gebruik. Maar wanneer hier vanaf de 12 en 11e eeuw v. Chr. de Grieken arriveren, zullen ze haar optuigen als een ware koningin. Gaat zij aanvankelijk gekleed in een dunne en niet-verhullende doorschijnende jurk, dan groeit haar outfit uit tot een imposant kostuum met hoofddeksel.
En ook haar priesteres of de heptástolos omhult zich net als Venus in zeven (hepta) kledinglagen (stolos). Ook draagt zij een zevenvoudige ‘ambsketen’. 

Welke sluiers wenst Venus vandaag de dag af te leggen om je de schoonheid en naaktheid van haar
Venuskunst te onthullen? Het zijn er zoals bij de dans van Salomé in totaal zeven…

Venus van Willendorf
De eerste sluier: Venus staat voor leven dood en wedergeboorte

Voordat Venus in het vaderland wordt geërotiseerd, heeft zij veel meer kanten. Er zijn beelden waarop zij als moeder een kind zoogt, de doden begeleidt of zich omgordt met wapens . Soms is zij zelfs manvrouwelijk en draagt zij een baard! Achter Venus gaat zoals bij elke godin de oermoeder schuil die gaat over geboorte, dood en wedergeboorte. Zij is de moeder van alle voormoeders, de vrouwe van het begin.

Zoals Venus bij de Grieken geseksualiseerd is, is dat met de venuskunst ook gebeurd. Op zich heeft
venuskunst of voorchristelijke sacrale vrouwelijke kunst die leven, dood en wedergeboorte als
grondthema heeft, niets met Venus te maken. Maar in de preutse 19e eeuw ziet men dat anders. De
markies de la Vibraye is in 1864 de eerste die zo’n klein vrouwelijk beeldje opgraaft. Het is van een
naakt mager jong meisje met een forse snede. Hij vindt haar onzedig omdat zij in tegenstelling tot de
klassieke Venus ongegeneerd haar schaamdelen toont en ze niet bedekt. Vandaar de naam die hij
haar geeft: de onzedige Venus. 
Andere vrouwbeeldjes die men later opgraaft krijgen ook de naam Venus. Neem de Venus van Willendorf die in 1908 wordt teruggevonden: zij houdt het ronde hoofd gebogen en draagt een muts met zeven naar beneden spiralende ringen. 
Hoe springlevend het traditionele erotische beeld rond de oude venusfigurines nog is, blijkt wanneer in mei 2009 de vondst van de Venus van Hohle Fels wereldkundig wordt gemaakt. In de wereldpers duidt men haar aan met namen als prehistorische porno, protoype lekker ding, playmate of the
year, pin-up en vamp. 
Dit wordt in de hand gewerkt door het opgravingsteam van archeologen. In een artikel in Nature schrijft men in mei 2009: ‘ze zou zijn geobsedeerd door seks’ en getuigen van ‘een agressieve seksuele natuur’. 

Ik had een maand tevoren -in april 2009- mijn boek over Venus en haar venuskunst afgeschreven. Hierin toon ik de sacrale waarde van de venuskunst aan. Vandaar dat mijn boek dat najaar 2009
verscheen, deze naam meekreeg: Venus is geen Vamp. Het vrouwbeeld in 35.000 jaar venuskunst. Ik verwijs met de getallen tussen haakjes naar dit boek. 

Hoe bewijs je dat venuskunst meer is dan platte porno? Hoe bewijs je dat Venus meer is dan dat domme blondje of die passieve Jane die braaf en volgzaam op Tarzan in haar grot wacht? Hoe ‘bewijs’ je dat in een tijd waarin materialistische wetenschap uitgaat van tastbare feiten?

Het venusboek levert de bewijzen dat aan het vrouwloze beeld in onze geschiedschrijving een einde komt .

De vrouwe bij jagers-verzamelaarsters
In deze kringen genieten de vrouw en het vrouwelijke groot respect om biologische, economische,
sociale en spirituele redenen. Als eerste is de vrouw het bindmiddel van familie en stam uitgaande van het principe dat altijd zeker is wie de moeder is maar niet zeker is wie de vader is. Daarnaast is de vrouw de moeder van incarnerende voorouders en heeft zij de sleutel van wedergeboorte in handen.
Men staat in levendig contact met overleden voorouders en raadpleegt hen voor leiding. Esther
Jacobson doet als westerse onderzoeker bij huidige jagers/verzamelaarsters in Siberië onderzoek en
is als een van de weinigen in staat de recente niet-communistische Russische literatuur van na de val
van de muur te raadplegen. Zij stelt dat de geesten van voorouders nu nog niet boos zijn. Zij zijn
goedaardig en zorgzaam, omdat de mensen in balans leven met bepaalde erecodes of universele
wetten: je jaagt niet meer dan je nodig hebt, je voorkomt bij dieren onnodig leed en je verzorgt de
rituelen rond reïncarnatie. 
Men heeft de vruchtbaarheidsreligie der ouden ook wel de religie van reïncarnatie of wedergeboorte genoemd . 
Naast de biologische en spirituele bijdrage van de vrouw is er de economische: onderzoek wijst uit dat zij gemiddeld 75% van het diner bij elkaar verzamelt. Tot slot wijst men erop dat de vrouw de initiator is van de draadrevolutie waarin met vlecht- en weeftechnieken warme kledingstukken, touwen, vallen, visnetten, fuiken en wat dies meer zij worden gemaakt.

De tweede sluier: het standaardmodel in de Venuskunst
Venuskunst weerspiegelt de prominente positie van vrouwen bij jagers/verzamelaarsters waar
mannen en vrouwen in partnerschap met elkaar (over)leven. Venussen uit de oude steentijd tussen
30.000 en 10.000 v. Chr. staan van Frankrijk tot Oost-Siberië over een strook van 8000 km in dezelfde sacrale houdingen. Je kunt spreken van een standaardmodel. Het gaat om de vlakke mammoet- of toendraroute direct onder de ijskaprand waarlangs 95% van alle venussen is gevonden. Men spreekt van de as van vrouwelijke iconografie, een soort snelweg direct onder het ijs.

Hoe ziet dat standaardmodel eruit? 
De teruggevonden venussen tonen ongegeneerd hun vaak volle lichaam, zijn naakt en accentueren met opzet hun vrouwelijke geslachtsdelen. Ze hebben een voorliefde voor rode oker omdat het vitaliseert en in het graf revitaliseert. Op hun vaak gebogen kleine ronde hoofdjes zie je spiralende mutsjes. Ze onderhouden een relatie met dieren door diermaskers te dragen. Ze staan over de hele as in dezelfde sacrale houdingen: de baarhouding in spreidstand; de hand aan de buik of dea-gravidahouding en de hand aan de borst of de dea- lactanshouding.

Ook wordt de oudere vrouwe in beeld gebracht: de dea regeneratrix. Inmiddels in de menopauze staat
zij toch in de sacrale houdingen met de hand aan de buik of de hand aan de borst. Van deze
houdingen gaat op haar leeftijd een regenererende werking uit. Daarom draagt men een oudere
Venus als de Venus van Hohle Fels als hanger of als amulet op het hart. Tot slot een laatste
symboolkenmerk van het standaardmodel: de dames dragen op het naakte lichaam kledingstukken
als buikgordels, staarten en borstbanden. Die door Hera zo felbegeerde buikgordel van Aphrodite
blijkt dus minstens 35.000 jaar oud. De vruchtbaarheidsgordel blijft ook na Homerus het
vrouwenlichaam tooien. Een rok met kwasten of touwen of kralen beweegt om het lichaam wanneer je danst. Het vestigt de aandacht op het onderlichaam en geeft nog altijd in klederdrachten in Zuidoost- Europa aan dat de draagster in is voor huwelijk en zwangerschap. Een getrouwde en
onvruchtbare vrouw kan zo’n gordel helpen vruchtbaar te worden en nageslacht voort te brengen. Tot
op de dag van vandaag bewaren monniken in een klooster op Cyprus een buikgordel gewijd aan
Maria (88). In de hoop op een kind komen onvruchtbare vrouwen zelfs vanuit Rusland hierheen om de gordel om de buik te hangen. Dit alles onder het toeziend oog van Maria!. De stapels albums met geboortekaartjes worden door de monniken trots getoond: de gordel werkt!

Waarom worden toch al die seksuele zones met gordels, staarten en banden zo benadrukt in 35.000
jaar Venuskunst? 
Mijns inziens heeft het alles te maken met vruchtbaar zijn niet in de platte puur seksueel-erotische zin maar met vruchtbaar en vitaal zijn op een dieper niveau. Bij natuurvolken zijn voorouders belangrijk. Het is een vriendelijke dodencultus omdat men -overtuigd van het voortleven van een zuivere ziel- doodgaan ziet als geboren worden in een ander leven. De angst voor de dood, onderwereld en laatste oordeel is van later orde. Deze ontstaat wanneer de wereld agressief wordt en de mens zich niet meer veilig voelt en niet meer verbonden weet met het grote kosmische geheel.

                                                         



Bij diverse stammen in Siberië waaronder de Ket kent men voorouderbeeldjes. De eerste en oudste
voorouder is de voormoeder uit wie alles voortkomt. Onder de voorouders bekleden de voormoeders
een prominente positie. Voormoederbeeldjes worden gekerfd in harde materialen als hout, steen of
been en doen daarom popachtig aan. Het lijkt kinderspeelgoed maar volgens de Russische
onderzoekers zijn het geen popjes of kinderspeelgoed. Het zijn de voormoederlijke beschermgeesten
van huis en haard die met zorg en precisie zijn uitgesneden uit waardevolle materialen. Zij kijken je
frontaal aan. Hun onderlichaam lijkt op een pilaar, berg, boom of as via welke zij heen en weer gaan
tussen de wereld van de levenden en die van de doden. Er gaat waardigheid van hen uit. Van dit type
zijn in Siberië geen mannelijke figuren uitgesneden. De moeder van de voormoeders, de vrouwe
die het leven geeft en neemt, gaat als talisvrouw mee het graf in. Zelfs als de tijden patriarchaliseren
blijven Venusbeeldjes in graven overwegend vrouwelijk.

In tal van niet-westerse culturen in het Verre Oosten, Midden-Amerika en Afrika tref je
voorouderbeelden aan. Naast de voormoeder staat nu ook de voorvader. Maar dit is een latere
ontwikkeling. Opmerkelijk is dat voorouderbeelden van niet-westerse culturen extreem grote
geslachtsdelen hebben. Die uitvergrote delen duiden op hun regenererende vermogen (12). Ze
nemen actief deel aan het voortplantingsproces in die zin dat hun zielen incarneren in ongeboren
kinderen. Aan de basis van Venus’ symboolsysteem is er het bewustzijn van leven, dood en nieuw
leven. Uitvergrote geslachtsdelen duiden op het regenerende vermogen. Ze hebben een sacrale
betekenis. Vandaar ook de naaktheid. En de grote hoeveelheid vrouwelijke kunst.

Venus’ standaardmodel bij de eerste boerinnen
Wanneer het ijs gaat smelten en er aan de laatste ijstijd rond 10.000 v. Chr. een einde komt, gaan
vrouwen als eersten over op het cultiveren van tuinen en akkers; de mannen blijven globaal
gesproken langer doorjagen. Na de ijstijd breekt in de nieuwe steentijd een volgende fase in de
venuskunst aan waarbij de kunstenaressen voortbouwen op de venustraditie uit de oude steentijd.

Wat zijn de overeenkomsten? 
Opnieuw wordt het volle naakte vrouwenlichaam met gemarkeerde geslachtsdelen in beeld gebracht. Opnieuw is er het overvloedige gebruik van rode oker, opnieuw zijn er de heup- en buikgordels, staarten en hoofdbedekking. Opnieuw nemen de volle dames dezelfde sacrale houdingen aan. Ze staan in de kikker- of barende houding, ze houden de hand(en) aan de buik of tonen met een of beide handen trots hun volle borsten. 
Er is één groot verschil: de oudste venusfigurines rond 9000 v. Chr. staan niet maar zitten vol en rond op de aarde. Ze hoeven niet meer rond te trekken. Ze hebben zich een vaste woonplaats veroverd. De eerste moeilijkheden rond het bewerken van het land zijn overwonnen en nu rusten ze stil en waardig op hun lauweren. In de volle zittende dame die met haar dikke achterwerk en zware bovenbenen pontificaal op de aarde als troon zit, zie je de stammoeder, de nana. 

                   

Haar grootfamiliehuis waar families verbonden zijn langs de vrouwelijke lijn, is het centrum van leven, dood en nieuw leven. Mens, dier en plant zijn hier met elkaar verbonden. Nog wel.
Vanaf 1870 wordt er wereldwijd veel Venuskunst opgegraven. Er ontstaan vele theorieën over de
soorten, namen en het waarom van de Venuskunst. Ze zeggen meer over het brein achter de theorie
dan over de kunst zelf. Het is zaak niet te verdwalen in een jungle van gedateerde beschrijvingen in
musea, catalogi en in de standaardliteratuur. 
Hoe moet je door deze versluieringen heen je weg vinden in het schier onmetelijke bos van Venus en haar kunst? Is het een jungle van wildgroei of lukt het hoofd- en zijpaden te onderscheiden?

De derde sluier: twee hoofdgroepen en hun subgroepen
Welke twee hoofdpaden lopen er door het dichte venusbos? Welke twee hoofdgroepen ontwaar je
door alle tijden heen? Er is als eerste de naturalistische of natuurgetrouwe groep met menselijke
vormen die vaak vrouwelijk zijn en er is de abstracte of schematische hoofdgroep. Tot de eerste groep rekent men figurines, statuettes, cultusbeelden en votiva. Een figurine Frankrijk. Venus van
Laussel met maanhoorn in dea-gravidahouding.
Zij stamt uit 25.000- 20.000 v. Chr. en is 43 cm hoog
Centraal-Rusland. Kostenki: de vrouwe met gebogen hoofd en armen. Ze meet 4.7 cm, stamt uit 22.700 v. Chr. en is gemaakt van het ivoor van een mammoettand
Griekenland. Zittende vrouwe uit Farsala, 6500 v. Chr Turkije. De zwarte aardemoeder uit Catal
Höyük staat in de dea regeneratrix houding uit 6000-5500 v. Chr is een beeldje met een menselijke vaak vrouwelijke vorm tussen de 0 en 30 cm. 
Daarna komt de statuette: dit is een beeldje in menselijke vaak vrouwelijke vorm tussen de 30 en 50 cm op een voetstuk. Als derde is er het cultusbeeld dat zich boven de 50 cm tot menshoge en nog grotere proporties kan uitstrekken. Als vierde is er het votief, een beeldje dat in de tempel wordt aangeboden wanneer men een smeekbede tot de godheid richt of wanneer men wil danken voor een genezing.

Vaak zijn afbeeldingen van het zieke of genezen lichaamsdeel dat men als wens of dank offert. Na het offer worden ze om de eeuwigheidswaarde te bevestigen kapot geslagen en verdwijnen ze in putten of opslagdepot. In de late bronstijd maakt men de beeldjes van goedkope klei met de hand of in mallen; men maakt ze bij duizenden. Vanwege het primitieve met de hand uit klei gevormde karakter zijn ze als prullaria van een ‘vruchtbaarheidscultus’ die slechts ‘afgoden’ diende in opslagdepots terecht gekomen. Daarna keek men er niet meer naar om.

In de tweede hoofdgroep, die van de abstracte of schematische kunst, zijn er louter de idolen. Wees
erop bedacht dat in de grondvorm van de ronde of ovalen (on)bewerkte steen een vrouwe kan
schuilgaan. Als voorbeeld is er de oeroude bewerkte steen uit 230.000 v. Chr. uit Israël die de Venus
van Birket Ram genoemd wordt. Voor sommigen is zij niets meer dan een bewerkte steen, voor
anderen een vrouwelijk idool die vanwege de ronde vorm ‘Venus’ is genoemd.

In deze groep is er de subgroep tweegeslachtelijken of androgynen: de ronde basisvorm van het
vrouwelijke onderlichaam krijgt een fallische of langwerpige romp- en halspartij. Het is een subgroep
die al in de oude steentijd voorkomt en die zich na het smelten van het ijs in groten getale blijft
voordoen. Het uitstekende achterwerk blijft ook nu een kenmerk van het vrouwelijke onderlichaam.
Androgynen drukken de eenheid en verbondenheid tussen vrouwelijk en mannelijk uit zoals men deze in oude culturen heeft ervaren. Veel vrouwelijke idolen gaan tot nu toe als geslachtsloos door het leven. Maar in wezen zie je een zittende of knielende of hurkende vrouwe met stompjes van onder zich geslagen benen. De handen zijn vaak in de dea-lactanshouding aan de borst en daarom zijn de bovenarmen gespreid. Daardoor komen ook deze stompvormig over. Daarnaast waren ze ooit
beschilderd en droegen ze vrouwelijke kleding, sieraden en een hoofddeksel. Zo leer je hoe in een
zogenaamd geslachtsloos idool waarin alle menselijke vormen zijn ‘weggeschematiseerd’ een vrouwe kan schuilgaan.

De vierde sluier: de relatie tussen groep, vindplaats en materiaal
Neem als vuistregel: hoe ouder de kunst, hoe zwaarlijviger en kleiner én hoe duurzamer het materiaal. Figurines vind je in en rond het huis. Ze worden aanvankelijk van duurzaam en later van
goedkoop materiaal als klei gemaakt. De grotere statuetten vind je in heiligdommen van grootfamilie,
clan of dorpsgemeenschap. De nog grotere cultusbeelden vind je in belangrijke streekheiligdommen
en (nationale) tempels. Kleine idolen van duurzaam materiaal vind je in graven. Zij gaan mee in de
eeuwigheid en overleven de tand des tijds. Ze vinden momenteel massaal hun weg naar galeries en raken bekend en bemind in de kunstwereld. Ze vormen voor kunstverzamelaars een hot item.

                                             


De vijfde sluier: de sacrale lichaamshoudingen
Over 35.000 jaar komen terug: de baar- of kikkerhouding in spreidstand, hurkend of op een baarstoel; de dea- gravidahouding met de hand(en) aan de buik en de dea-lactanshouding met de handen aan de borst. Als vierde zijn er de androgynen. Als vijfde is uit de tijd na de ijstijd de dea genetrix die vol zittend op de aarde troont. Je ziet haar in de vroegste landbouwculturen. Als zesde de dea regeneratrix die mee het graf ingaat. Zij houdt de armen stijf gesloten voor de maag: de cirkel is gesloten. Soms houdt zij ze stijf langs het lichaam. De ogen houdt zij gesloten en de mondis vertrokken in een streep of is volledig afwezig evenals de neus. Er is geen adem meer. De ziel ging heen. Wanneer de vulva op de vrouwe in deze houding is aangegeven dient dit een sacraal doel: zij wil revitaliseren.

Tot slot noem ik hier als laatste en zevende de vrouwelijke twee- en drieheid die zich vanaf 10.000 v. Chr. alom toont. Het is het uitdrukkelijke bewijs dat men in vroege landbouwculturen het ritme van de natuur als vrouwelijk ervaart. 
De moeder daalt in de herfst in de aarde af en komt in de lente weer boven. Later krijgt zij een dochter die dit van haar overneemt. Pas in hoogontwikkelde landbouwculturen wordt die dochter
een zoon: de kunst drukt uit wat de mythe en rite geven.

Turkije. Aphrodite uit Myrina, een Griekse stad in west-Turkije ca 150 v. Chr. met een hoogte van 37.6 cm, hellenistisch

De zesde sluier: de afgang van het vrouwbeeld

Je kunt de verslechtering van de positie uit de verandering in lichaamshouding afleiden. Opmerkelijk is dat de breeduit zittende vrouwe in de late steentijd zal opstaan. In de kopertijd van 5000-3300 v. Chr. slankt zij af. Daarnaast verschijnt zij in het gezelschap van gedomesticeerde dieren.
Geitenbokken houden aan weerskanten van haar de wacht. Veel ouder is haar relatie met de slang,
de vogel en de leeuwin, de panter en het gevlekte luipaard.

In de bronstijd van 3300-1000 v. Chr. komt haar relatie met de planten in beeld. Naakt en slank toont
zij vulva en borsten en houdt zij graanhalmen, lotusbloemen of papyrusstengels in handen. Soms
piept uit haar vulva een twijg tevoorschijn die uitgroeit tot een heilige boom (121,305). Diverse
godinnen worden in de altijd groene evergreen ervaren. Zij kijkt je met grote wijdgeopende ogen aan
vanonder haar vrouwelijke Hathorkapsel dat de baarmoeder symboliseert, dat wil zeggen dat ze je ziet en je volgt. Ze toont daarnaast soms grote oorschelpen waaraan oorringen of sieraden hangen. Zij
maakt duidelijk dat ze je gebeden hoort.

Een noviteit is dat ze samen met haar mannelijke partner in beeld wordt gebracht. In oudere
tijden was ze samen met haar dochter. In hoogontwikkelde landbouwculturen komt nu ook de zoon in
beeld. Hij symboliseert de rijzende en stervende natuur in lente en herfst. Vaak is er sprake van een
liefdesverhouding die op zegels wordt gesymboliseerd door haar volledige naaktheid of door haar
halfopenstaande jurk die uitnodigend wordt teruggeslagen. Daarbij komt op het naakte lichaam de
buikgordel in beeld. Ook is de duif vaak aanwezig als voorbode van hun heilig huwelijk waarbij mens dier en plant zich zullen vermenigvuldigen.

Met de opmars van Indo-Europese volken en hun donderende storm- en weergoden die in een
aanvallende en (met wapens) smijtende positie staan, worden de tijden steeds onveiliger. Men blijft in
tempels en heiligdommen grote hoeveelheden vrouwelijke venuskunst aan de naakte Venus wijden.
Zij bemiddelt en beschermt het gezin, de familie, de stad en het land. Zij garandeert vruchtbaarheid
voor mens, dier en plant Maar ook haar symbolen weerspiegelen een toenemende onveiligheid.

In de late bronstijd 1500-1000 v.Chr. en ijzertijd acht zij het nodig zich tot de tanden toe te wapenen.
Het is afgelopen met erotiek en liefdespel. Daarnaast trekt in de 8e en 7e eeuw v. Chr. een vloedgolf
van ster- en hemelsymbolen door het religieuze symboolsysteem van de oud-oriëntaalse wereld.
Venus raakt ontworteld en ‘ontaard’ en gaat hemelen. Zij ontvlucht de aarde waarop zich bij mens en
wereld een verharding voordoet. De mensen gaan denken in tegenpolen van licht en donker, hemel
en aarde, geest en stof, man en vrouw en goed en kwaad. Zij gaat heen en kan hun niet meer op hun
aardse inwijdingstocht begeleiden. Haar levenskennis- en wijsheid gaan verloren.

De naakte vrouwe die ooit zo pronkte met haar naakte vruchtbare lichaam, gaat nu gehuld in zware
kleren en ter compensatie dirkt zij zich op. Zij gaat gebukt onder zware pruiken en torst torenhoge
hoofddeksels. Ondanks al dat uiterlijk vertoon zakt zij af naar een tweederangs positie onder die van
haar mannelijke partner. Haar aardse dochters worden aan huis en haard geketend en verliezen hun
vrijheid.

                       
                                                 

De zevende sleutel: haar zevenvoudige inwijdingskennis
De Venus van Willendorf draagt een muts van zeven ringen, de Venus van Hohle Fels mogelijk een buikgordel met zeven ononderbroken horizontale lijnen,

Inanna legt op haar weg bij elk van de zeven poorten naar de onderwereld zeven kledingstukken en sieraden af. Sophia hakt zeven zuilen in haar tempel uit. Isjtar bestijgt haar tempeltoren met zeven verdiepingen. Isis draagt zeven sluiers en Salomé danst de zeven sluierdans. 
Nu Venus haar zeven sluiers aflegt, openbaart zij haar inwijdingskennis van kosmische verbinding, heelheid en geestelijke vernieuwing.

Laat je wanneer je Venus ergens onverhoeds tegenkomt niet misleiden door haar naaktheid en erotiek. Haar buikgordel bewijst dat zij het mysterie van geboorte en wedergeboorte draagt. Zie in
haar de oerwijsheid en ga met haar op weg naar binnen.

                                           

de geboorte van Aphrodite
Venus ontsluierd (gepubliceerd in Prana 176 dec. 2009/jan. 2010)
door Annine van der Meer
www.academiepansophia.nl

1 opmerking:

Petra zei

Hoi Joke,

Wat leuk dat je hier aandacht aan hebt besteedt! Ik ben op het moment bezig om een serie films te maken nav het werk van Annine. Zoekend naar een bepaald beeld op internet kwam ik ook hier op jouw pagina terecht.
Dus dat vond ik wel leuk om even te laten weten!

Hartelijke groet

Petra